Teatr Telewizji TVP

spektakle

(A)pollonia, cz. 1

(A)pollonia, cz. 1

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

(A)pollonia, cz. 2

(A)pollonia, cz. 2

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

A piekło, Isabelle?

A piekło, Isabelle?

Najkrócej rzecz ujmując – kobra „metafizyczna”. W schemat sztuki kryminalnej, gdzie wszystko zmierza ku wskazaniu winnego zbrodni, Jacques Deval bardzo zręcznie wpisał egzystencjonalne pytania o granice poznania otaczającej nas rzeczywistości. Francja, lata 60. Isabelle Angelier zostaje oskarżona o zabójstwo z premedytacją swojego męża i próbę wyłudzenia odtowarzystwa ubezpieczeniowego 10 milionów starych franków.

Aresztowana nie przyznaje się do winy. Żąda ponownejkonfrontacji z pielęgniarką, która opiekowała się jej mężem. W trakcie przesłuchania Yvonne Gouin przyznaje się do popełnienia zbrodni. Była kochanką pana Angelier, który złożył jej obietnicę małżeństwa, zanim poznał Isabelle. Sędziapodejrzewa, że to wyznanie było efektem załamania psychicznego typowej histeryczki. Musi wycofać oskarżenie przeciwko Isabelle, ale poleca zatrzymać ją w areszcie prewencyjnym do całkowitego wyjaśnienia sprawy.

Okazuje siębowiem, że dwóch poprzednich mężów pięknej wdowy również zmarło tragicznie wkrótce po ślubie, ubezpieczywszy sięprzedtem na życie. W ciągu niespełna trzech lat pani Angelier straciła trzech mężów, a po ich śmierci zyskała wysokie odszkodowanie - trzy polisy w trzech krajach, każda na sumę będącą równowartością 10 mln franków. Wprawdzie wszyscypanowie zginęli w rezultacie tragicznego zbiegu okoliczności - pierwszy powiesił się w komisariacie, drugi wpadł podtramwaj, trzeci otruł konserwą mięsną w piątek - jednak pani Angelier jako kobieta wybitnie inteligentna mogła towszystko sprytnie zaaranżować.

Zatem pytanie – zbrodniarka czy niewinna – wciąż pozostaje otwarte.Odpowiedź na nie wydaje się tym pilniejsza, że na wieść o aresztowaniu uroczej Isabelle przybywa z Amsterdamu JoosKerkehove, przyjaciel i kolejny kandydat na męża. Śledztwo, które prowadzi inspektor Bichot, przynosi zadziwiające rezultaty. Oto każdy ze śp. małżonków Isabelle nosił dość tandetny, srebrny pierścień, ślubny podarunek od żony. Czy ten pierścień zabija? Jest zatruty, może jest sygnałem dla wspólników? Sędzia przesłuchuje świadków z kolejnych etapówżycia oskarżonej. Dowiaduje się rzeczy, w które trudno uwierzyć trzeźwo myślącemu człowiekowi. Ale są przecież na niebie i ziemi zjawiska, o których żadnym mędrcom się nie śniło.

Abigel, cz. 1

Abigel, cz. 1

Czteroczęściowe widowisko według powieści „Tajemnica Abigel” Magdy Szabo (ur. 1917), najpopularniejszej w Polsce współczesnej pisarki węgierskiej, autorki powieści psychologicznych („Fresk”), dramatów („Ukąszenie żmii”), wielu książek dla dzieci i młodzieży. Wydana w polskim przekładzie w 1977 r. powieść napisana wedle klasycznych reguł gatunku, ujawniła zalety warsztatu pisarskiego autorki – przejrzystość stylu, precyzję i logikę narracji, wyjątkowy dar bezbłędnego szkicowania charakterów i problemów. Okazała się też doskonałym materiałem dla adaptacji telewizyjnej.

Akcja widowiska rozgrywa się w latach II wojny światowej na Węgrzech. Kilkunastoletnia córka generała z Pesztu, Gina, osierocona przez matkę, zostaje wbrew swej woli wysłana na prowincję, do przy klasztornej pensji o zaostrzonym rygorze.

Odizolowana od świata szkoła wydaje się ojcu najlepszym schronieniem dla córki. Jednak Gina źle znosi panującą tu żelazną dyscyplinę, tęskni za ojcem i ukochanym, którego zostawiła w Budapeszcie. Nowe koleżanki wydają jej się dziwne i dziecinne. Dziewczynę śmieszą ich nieustanne zabawy w zamąż pójście, drażni wiara w cudowną moc stojącego w szkolnym ogrodzie posągu Abigel.

Gina buntuje się, popada w konflikt ze wszystkimi. Osamotniona i nieszczęśliwa, wyczekuje dnia powrotu do domu.

Abigel, cz. 3

Abigel, cz. 3

Gina wciąż podejmuje próby przełamania niechęci klasy, ale jej wysiłki są raczej bezowocne, dochodzi do wielu nowych dramatycznych spięć. W pobliskim miasteczku coraz wyraźniej odczuwa się atmosferę wojny. Podczas alarmu przeciwlotniczego przerażone dziewczęta wyciągają rękę do zgody.

Pojednana z koleżankami Gina aktywnie uczestniczy w życiu szkoły. Zaczyna dostrzegać rzeczy, których dotychczas nie zauważała.
Diakonisę Zuzannę adoruje przystojny profesor Kalmar. Zuzanna kocha się w profesorze Königu, ale on chyba bardziej interesuje się piękną Mici Horn. Wesoła i pełna wdzięku Mici jest dobrym duchem szkoły, fundatorką wspaniałych przyjęć i wielu niespodzianek.

Tymczasem Gina znajduje w różnych miejscach listy od Abigel. Czyżby dziewczęta miały rację, wierząc w cudowną moc stojącego w ogrodzie posągu? Sceptyczna z natury panna Vitay postanawia to sprawdzić.

Zbliża się Gwiazdka. Generał Vitay niemoże zabrać córki na święta, przekazuje jej dziwną wiadomość. Gina przeczuwa, że w domu stało się coś niedobrego.

Abigel, cz. 4

Abigel, cz. 4

Wojska niemieckie opanowały Węgry. Zaniepokojona brakiem wiadomości od ojca Gina rozpaczliwie usiłuje dodzwonić się do domu. Nieoczekiwanie pojawia się młody porucznik, który dyskretnie przekazuje jej list, prosząc o spotkanie. Przedstawia się jako wysłannik jej ojca, chce zabrać Ginę ze sobą.

W tym czasie dziewczyna dostaje kolejny liścik od Abigel, przestrzegający ją przed nieznajomym prowokatorem. Porucznik nie rezygnuje ze swych zamiarów. Podczas zabawy tanecznej u Mici Horn informuje Ginę o sytuacji i zapewnia, że jej ucieczka została przygotowana w najdrobniejszych szczegółach. Panna Vitay podejmuje decyzję.

Dochodzi do dramatycznego spotkania profesora Königa i Zuzanny. Gina dowiaduje się zaskakujących rzeczy o ludziach, których – jak jej się wydawało – dobrze znała. Dziewczyna ma jeszcze jedną satysfakcję – wreszcie poznaje tajemnicę posągu Abigel.

Abigel, cz.2

Abigel, cz.2

Zrozpaczona Gina decyduje się uciec z pensji. Na dworcu zatrzymuje ją profesor König. Zaalarmowany przez dyrekcję szkoły ojciec przyjeżdża niezwłocznie. Długo rozmawia z córką i wreszcie wyjawia powód umieszczenia ukochanej jedynaczki na pensji.

Generał Vitay jest jednym z czołowych przywódców ruchu oporu w wojsku, w każdej chwili może zostać aresztowany. Gdyby w ręce Niemców wpadła również Gina, stałaby się idealnym narzędziem szantażu, mającego skłonić jej ojca do wydania współtowarzyszy konspiracji. Od zachowania dziewczyny może więc zależeć życie wielu ludzi. Dlatego nie wolno jej opuszczać murów oddalonej od centrum szkoły. Ojciec zapewnia ją, że w krytycznym momencie pojawi się ktoś, kto udzieli jej pomocy. Gina próbuje pogodzić się z myślą, że do końca wojny pozostanie w znienawidzonym internacie.

Autor: Magda Szabo
Reżyseria: Izabella Cywińska
Przekład: Alicja Mazurkiewicz,
Scenariusz tv: Izabella Cywińska i Anna Bartenbach
Scenografia: Wiesława Chojkowska, Ewa Kowalska
Kostiumy: Ewa Krauze, muzyka: Zygmunt Krauze
Zdjęcia: Piotr Wojtowicz,

Obsada
: Agnieszka Krukówna (Gina), Antonina Choroszy (Zuzanna), Piotr Fronczewski (Generał Vitay), Janusz Michałowski (König), Krzysztof Janczar (Kalmar), Henryk Talar (Dyrektor), Edyta Olszówka (Piroska), Marzena Gryzińska (Mari), Natasza Sierocka (Banki), Ewa Bułhak (Szabo), Zina Kerste (Murai), Joanna Rutkowska (Gati), Piotr Adamczyk (Feri), Elżbieta Jarosik (Erzebet), Małgorzata Rożniatowska (Magazynierka) oraz Joanna Bać, Monika Bielińska, Katarzyna Bulińska, Maria Cichecka, Marta Gardzińska, Katarzyna Grabowska, Małgorzata Knieciak, Anna Kramarz, JoannaPłaskowicka, Janina Podleś, Ewa Rednowska, Sylwia Więcaszek.

czas
: 52 min

Ach, Combray...

Ach, Combray...

Rzeczywiste Combray można znaleźć na mapie Francji w pobliżu Chartres. Wspomnienia Marcela Prousta, głównego bohatera spektaklu, dotyczą jednak miasteczka Illiers, gdzie pisarz często bywał w dzieciństwie, a które nazwał w swej powieści Combray. Dom i ogród są wyraźnie wzorowane na drugiej posiadłości rodzinnej w Auteuil (obecnie dzielnica Paryża) gdzie przyszedł na świat.

Literackim punktem wyjścia scenariusza są fragmenty głównie pierwszego tomu „W poszukiwaniu straconego czasu”, opisujące pobyt Marcela u babki, jego liczną rodzinę, która spędzała tam wakacje, spacery, dyskusje o „Miłosierdziu” Giotta i kolorach u Vermeera, szczególny klimat francuskiej prowincji końca ubiegłego stulecia. bNieliczne fragmenty pochodzą z dalszych części cyklu powieściowego.

Co najważniejsze jednak, spektakl nie stał się rodzajem bryku z Prousta. Adaptacja teatralna ogromnego fresku epickiego, burząca pierwotną kompozycję i tok narracji, okazała się zadziwiająco wierna oryginałowi. Przedstawienie o artyzmie i artyście, o procesie tworzenia dzieła dało ekwiwalent Proustowskich problemów i literackich igraszek z formą, sztuką, pamięcią.

Teatr TV prezentuje telewizyjną wersję przedstawienia z Teatru Dramatycznego w Warszawie. Spektakl wystawiony w niewielkiej Sali im. Haliny Mikołajskiej (premiera w kwietniu 1991), obliczonej na kilkadziesiąt miejsc, jakby z założenia był propozycją dla koneserów.

Sceniczne „Combray”, wysmakowane estetycznie w każdym szczególe (nawet muzykę wykonywał „na żywo” kwartet smyczkowy), poetyckie i piękne w swym wyrazie plastycznym, odwoływało się przede wszystkim do wyobraźni widzów.

Na małym ekranie ze szczególną intensywnością „grają” wszystkie elementy spektaklu – barwne plamy światła, białe suknie dam, staroświeckie sprzęty i drobiazgi, białe karty rękopisu, które Marcel przerzuca w scenie początkowej i rozkłada w magiczny sposób w finale.

Telewizyjne „Ach, Combray” było ostatnim spektaklem Teatru TV, w którym zagrała Ryszarda Hanin. Stworzyła niezwykłą postać ciotki Leonii, egzystującej na granicy snu i śmierci.

Ach, co za wynalazek…

Ach, co za wynalazek…

Prapremiera komedii Michała Bułhakowa (1831-1940) pt. „Iwan Wasiliewicz”, dotychczas w Polsce nie wystawianej, choć znanej widzom z filmowej adaptacji Leonida Gajdaja „Iwan Wasiliewicz zmienia zawód”.

Sztuka powstała w roku 1935,w krótkim okresie powodzenia po latach milczenia i powtarzających się nagonek na pisarza, zakazów cenzury i interwencji uniemożliwiających publikowanie bądź wystawianie jego tekstów. Po niespodziewanym sukcesie „Dni Turbinów” wszystkie teatry zaczęły domagać się jego sztuk – ogromnym powodzeniem u publiczności cieszył się „Molier”, w kilku teatrach trwały próby „Puszkina”, Teatr Satyry wystawił „Iwana Wasiliewicza”.

Nieoczekiwany, gwałtowny atak „Prawdy” na autora „Moliera” z dnia na dzień pozbawił Bułhakowa wszystkiego. Odszedł z MCHAT-u, już nie opublikował „Powieści teatralnej” ani „Mistrza i Małgorzaty”, a jego twórczość znów została skazana na lata zapomnienia.

„Iwan Wasiliewicz” to satyryczny obraz wczesnej fazy nowego, wspaniałego ustroju. Z głośnika płyną dziarskie pieśni masowe Dunajewskiego, genialny radziecki uczony Timofiejew w zabawnym laboratorium stylizowanym na lata 30. pracuje nad epokowym wynalazkiem. Całkowicie pochłonięty doświadczeniami nad przenikaniem w czas przeszły nie zwraca uwagi na wyznania żony, że go zdradziła i właśnie wyjeżdża z kochankiem – reżyserem na Kaukaz.

Wręcza jej nawet pieniądze na bilet, co za chwilę postawi go w kłopotliwej sytuacji, bo nie będzie mógł uiścić czynszu. Administrator Iwan Wasiliewicz Bunsza grozi wezwaniem milicji. Towarzysz uczony demonstruje działanie cudownego urządzenia Bunszy, przyłącza się do nich złodziejaszek Piotr Miłosławski, który właśnie „zajmował się” sąsiednim mieszkaniem.

Awaria urządzenia sprawia, że przenikają się w sposób nie kontrolowany przestrzeń i czas. Administrator Bunsza i żulik Miłosławski zostają przeniesieni w wiek XVI na carski dwór, a miłościwie wtedy panujący Iwan Groźny pojawia się nagle w mieszkaniu uczonego.

Bohaterowie przeniesieni w przeszłość bądź przyszłość mają nie tylko właściwe swojej epoce stroje, lecz również sposób wysławiania się, mentalność, spojrzenie na rzeczywistość. Ponieważ klucz do machiny czasu zaginął, ta metamorfoza potrwa nieco dłużej, wywołując przezabawne reperkusje praktyczne i historyczne.

Adamaszkowy bębenek

Adamaszkowy bębenek

Jedna z czterech jednoaktówek (ponadto: „Wachlarz”, „Szafa”, „Pani Aoi”) składających się na wyreżyserowany przez Andrzeja Wajdę w Starym Teatrze spektakl pt. „Mishima” – jego premiera w listopadzie 1994 r. towarzyszyła otwarciu pod Wawelem Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej.

Tym razem miniatura dramatyczna autora znanego w świecie pod pseudonimem Yukio Mishima (1925-70; właść. Hiraoka Kimitake) została zrealizowana jako samodzielne, odrębne formalnie widowisko telewizyjne. Tytuł jest nieobcy publiczności w Polsce – „Adamaszkowy bębenek” łącznie z dwoma innymi jednoaktówkami („Wachlarz”, „Jesteś piękna”) wystawił w 1965 r. w warszawskim Teatrze Współczesnym Tadeusz Łomnicki, z gościnnymi rolami Ireny Eichlerówny.

Widzowie Teatru TV pamiętają sztukę wyrosłą z fascynacji autora klasycyzmem francuskim „Madame de Sade”. Tematem większości utworów Mishimy są dwie najpotężniejsze siły, którym człowiek ulega, miłość i śmierć, a także obsesyjne umiłowanie klasycznego piękna i tradycyjnych wartości. Z tego ducha wyrósł „Zbiór współczesnych dramatów no” (Kindai-nogakushu), które zapewniły japońskiemu dramaturgowi i powieściopisarzowi znaczącą pozycję w literaturze światowej.

Tragicznego rozgłosu przydała jego nazwisku samobójcza śmierć. Yukio Mishima, zwolennik odrodzenia kultu cesarza, twórca stuosobowego paramilitarnego Stowarzyszenia Tarczy (Tate-no kai), popełnił seppuku, w dramatyczny sposób dając wyraz swemu rozczarowaniu i bezsilności. Utwory sceniczne Mishimy łączą w sobie nowoczesne rozwiązania dramaturgiczne z sięgającą średniowiecza tradycją teatru no, który jest najszlachetniejszą, „dworską” odmianą klasycznego teatru japońskiego (obok kabuki – bardziej popularnej, późniejszej wersji teatru aktorskiego oraz bunraku – odmiany teatru lalkowego).

Zgodnie z wymaganiami klasycznej formy no, w „Adamaszkowym bębenku” najważniejszy konflikt rozgrywa się nie pomiędzy bohaterami dramatu, lecz w głębi ich dusz – kobieta i starzec najpierw muszą poznać prawdziwą wartość swych uczuć, zanim dojdzie do ostatecznej konfrontacji protagonistów. Aktorzy, przybrani w dyskretnie stylizowane kostiumy, z „japońską” charakteryzacją, powściągliwie manifestują uczucia, emocje biorą górę tylko w najbardziej dramatycznych momentach.

Opowieść rozpoczyna starzec, beznadziejnie zakochany w pięknej, nieosiągalnej, otoczonej wielbicielami kobiecie. Iwakichi nie zna nawet jej imienia, nazywa ją Księżycową Władczynią Drzew Cynamonowych. Codziennie wpatruje się w okno naprzeciwko, gdzie kiedyś ujrzał jej postać, codziennie kreśli swoje wyznania miłosne. Litościwa urzędniczka z biura porad prawnych, gdzie sprząta stary Iwakichi, zaniosła już trzydzieści listów bez odpowiedzi, przedtem nieśmiały człowieczek pisał je i palił przez siedemdziesiąt dni.

ABC

Brat naszego Boga, 27 listopada, godz. 20.25 – PREMIERA

Brat naszego Boga, 27 listopada, godz. 20.25 – PREMIERA

Spektakl Pawła Woldana zrealizowany na podstawie dramatu Karola Wojtyły.

Aż chce się żyć

Aż chce się żyć

Sztuka Anny Adamowicz-Kędzierskiej w reżyserii Izabelli Cywińskiej. Spektakl z 2000 roku.

(A)pollonia, cz. 2

(A)pollonia, cz. 2

Słynny spektakl Krzysztofa Warlikowskiego przygotowany dla Teatru Nowego w Warszawie.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Emigranci, reż. P. Cyrwus

Emigranci, reż. P. Cyrwus

Powrót do klasyki Sławomira Mrożka – spektakl w reżyserii Piotra Cyrwusa.

Dziennik czeczeński Poliny Żerebcowej

Dziennik czeczeński Poliny Żerebcowej

Spektakl w reżyserii Iwana Wyrypajewa to poruszający zapis wchodzenia w dorosłość z okrutną wojną w tle.

Dzieje grzechu

Dzieje grzechu

Dokonana przez Radosława Paczochę adaptacja powieści Stefana Żeromskiego. Rejestracja wyreżyserowanego przez Michała Kotańskiego spektaklu Teatru im. S. Żeromskiego w Kielcach.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Goła Baba

Goła Baba

Autorski monodram Joanny Szczepkowskiej.

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Rejestracja widowiska zrealizowanego w Muzeum Powstania Warszawskiego z bezpośrednim udziałem publiczności.

Hamlet, reż. G. Doran

Hamlet, reż. G. Doran

Telewizyjna wersja przedstawienia, które miało premierę w Royal Shakespeare Company w 2008 roku w reżyserii Gregory Dorana. Premiera w BBC w 2009 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Jutro

Jutro

Telewizyjna adaptacja dramatu Josepha Conrada Korzeniowskiego. Spektakl z 1960 roku w reżyserii Jerzego Gruzy.

Lekcje miłości

Lekcje miłości

Sztuka współczesnej rosyjskiej autorki Iriny Waśkowskiej w reżyserii Rafała Sabary.

Lekcja polskiego

Lekcja polskiego

Portret bohatera narodowego Tadeusza Kościuszki połączony z pasjonującą lekcją historii Polski. To również romantyczna opowieść o uczuciu, które połączyło słynnego generała z młodziutką szwajcarską uczennicą.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

O wpół do jedenastej wieczór latem, 5 grudnia, godz. 20.20

O wpół do jedenastej wieczór latem, 5 grudnia, godz. 20.20

Telewizyjna adaptacja powieści francuskiej pisarki Margueritte Duras. Spektakl w reżyserii Daniela Bargiełowskiego miał premierę w 1978 roku.

Marszałek, 4 grudnia, godz. 20.25 – PREMIERA

Marszałek, 4 grudnia, godz. 20.25 – PREMIERA

Sztuka Wojciecha Tomczyka o mniej znanych faktach z życia jednego z najwybitniejszych polskich polityków – marszałka Józefa Piłsudskiego. Spektakl w reżyserii Krzysztofa Langa.

Motyl na antenie

Motyl na antenie

Jednoaktówka Vaclava Havla w reżyserii Wandy Laskowskiej. Spektakl z 1968 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Spiskowcy, reż. J. Englert,

Spiskowcy, reż. J. Englert,

Przygotowany przez Jana Englerta spektakl na podstawie słynnej powieści Josepha Conrada Korzeniowskiego „W oczach Zachodu”.

Rachela

Rachela

Monodram w wykonaniu Jowity Budnik zrealizowany na podstawie niezwykłego świadectwa – dziennika czasów zagłady, spisanego przez Rachelę Auerbach.

Światło w nocy

Światło w nocy

Spektakl zrealizowany przez Krzysztofa Czeczota na podstawie sztuki Macieja Karpińskiego.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Węzeł

Węzeł

Sztuka Feliksa Falka w reżyserii Kazimierza Kutza. Spektakl z 1987 roku.

Wojna, moja miłość

Wojna, moja miłość

Melodramat ukazujący ostatnią noc z życia słynnej agentki, jednej z najwybitniejszych kobiet szpiegów II wojny światowej, Krystyny Skarbek. Spektakl Dominika Rettingera w reżyserii Wojciecha Nowaka.

Volpone albo lis

Volpone albo lis

Komedia Bena Jonsona w reżyserii Grzegorza Warchoła. Spektakl z 2006 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

Sztuka Szymona Bogacza w reżyserii Adama Sajnuka zrealizowana została w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

Żyd

Żyd

Sztuka Artura Pałygi w reżyserii Anety Groszyńskiej-Liweń. Spektakl zrealizowany w 2015 roku w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Fabularnych i Dokumentalnych.

Żegnaj, Judaszu

Żegnaj, Judaszu

Sztuka Ireneusza Iredyńskiego w reżyserii Jolanty Słobodzian. Spektakl z 1980 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

123

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

51 minut

51 minut

Sztuka Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka. Spektakl z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ