Teatr Telewizji TVP

ABC

(A)pollonia, cz. 1

(A)pollonia, cz. 1

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

(A)pollonia, cz. 2

(A)pollonia, cz. 2

Ifigenia, Alkestis, Apolonia to trzy ofiary z ludzkiego życia, ofiary losu, przeznaczenia, wojen, ofiary przymusowe i dobrowolne. Składane w czasach mitycznych, kiedy bogowie mieszali się jeszcze do ludzkich spraw i w XX wieku, kiedy było już za późno na jakiekolwiek boskie interwencje, a los ofiar utracił literacki charakter tragedii i stał się tematem dotkliwego reportażu.

Warlikowski w „(A)polonii” podejmuje temat ofiarowania w kontekście odpowiedzialności, która w świecie tragedii zironizowanej i zdemistyfikowanej jest wyłącznie sprawą międzyludzką. Jego adaptacja przygotowana na podstawie tekstów Ajschylosa, Eurypidesa, Hanny Krall, J. M. Coetzeego i wielu innych jest niesamowitą wędrówką przez wielką rzeźnię, jaką są losy ludzkie. W tej śmiertelnej defiladzie biorą udział nie tylko ludzie, ale także bogowie i herosi, ofiary, kaci, aktorzy i widzowie. Warlikowski burzy niezłomne przekonania na temat ofiarowania.

Dyskusja prowadzona jest przy użyciu bardzo różnych rodzajów języka, przez co penetruje nie tylko heroiczne, ale przede wszystkim codzienne aspekty ofiarowania. Odkrywa, co tak naprawdę zdarzyło się, kiedy Ifigenia, Alkestis i Apolonia, która ratowała życie Żydów w czasie II wojny, powiedziały swoje ciche tak, gotowe na poświęcenie życia.

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Jacek Poniedziałek
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Zdjęcia: Paweł Łoziński, Kacper Lisowski, Łukasz Jóźków

Obsada: Maja Ostaszewska, Magdalena Cielecka, Magdalena Popławska, Ewa Dałkowska, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Marek Kalita, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jacek Poniedziałek, Wojciech Kalarus, Zygmunt Malanowicz i inni.

A i B – Anders i Begin

A i B – Anders i Begin

Trzon fabularny sztuki nie jest zbyt oryginalny: fikcyjne spotkanie dwu wybitnych ludzi, wywodzących się z odmiennych kultur i narodowości. U Sarnera są to polski generał Władysław Anders i żydowski polityk Menachem Begin. Miejscem spotkania jest Londyn. Rzecz dzieje się niedługo po zakończeniu II wojny światowej. Za oknami hotelu, w którym rozmawiają dwaj bohaterowie, trwa jeszcze defilada zwycięzców. Anders i Begin dyskutują na temat ideologii, polityki oraz wzajemnych stosunków polsko – żydowskich. Padają nazwiska znanych osobistości, przywoływane są konkretne wydarzenia z niedawnej przeszłości.

Pasjonująca wymiana poglądów, nieraz trudna dla obu stron, prowadzi jednak do wyjaśnienia wzajemnych animozji i uprzedzeń. Rozmowę wieńczy symboliczne pojednanie. W dyskusję dwóch antagonistów reżyser dyskretnie wplótł elementy poetyckiej stylizacji oraz materiały dokumentalne, dotyczące Andersa i Begina.

Abigel, cz. 1

Abigel, cz. 1

Czteroczęściowe widowisko według powieści „Tajemnica Abigel” Magdy Szabo (ur. 1917), najpopularniejszej w Polsce współczesnej pisarki węgierskiej, autorki powieści psychologicznych („Fresk”), dramatów („Ukąszenie żmii”), wielu książek dla dzieci i młodzieży. Wydana w polskim przekładzie w 1977 r. powieść napisana wedle klasycznych reguł gatunku, ujawniła zalety warsztatu pisarskiego autorki – przejrzystość stylu, precyzję i logikę narracji, wyjątkowy dar bezbłędnego szkicowania charakterów i problemów. Okazała się też doskonałym materiałem dla adaptacji telewizyjnej.

Akcja widowiska rozgrywa się w latach II wojny światowej na Węgrzech. Kilkunastoletnia córka generała z Pesztu, Gina, osierocona przez matkę, zostaje wbrew swej woli wysłana na prowincję, do przy klasztornej pensji o zaostrzonym rygorze.

Odizolowana od świata szkoła wydaje się ojcu najlepszym schronieniem dla córki. Jednak Gina źle znosi panującą tu żelazną dyscyplinę, tęskni za ojcem i ukochanym, którego zostawiła w Budapeszcie. Nowe koleżanki wydają jej się dziwne i dziecinne. Dziewczynę śmieszą ich nieustanne zabawy w zamąż pójście, drażni wiara w cudowną moc stojącego w szkolnym ogrodzie posągu Abigel.

Gina buntuje się, popada w konflikt ze wszystkimi. Osamotniona i nieszczęśliwa, wyczekuje dnia powrotu do domu.

Abigel, cz. 2

Abigel, cz. 2

Zrozpaczona Gina decyduje się uciec z pensji. Na dworcu zatrzymuje ją profesor König. Zaalarmowany przez dyrekcję szkoły ojciec przyjeżdża niezwłocznie. Długo rozmawia z córką i wreszcie wyjawia powód umieszczenia ukochanej jedynaczki na pensji.

Generał Vitay jest jednym z czołowych przywódców ruchu oporu w wojsku, w każdej chwili może zostać aresztowany. Gdyby w ręce Niemców wpadła również Gina, stałaby się idealnym narzędziem szantażu, mającego skłonić jej ojca do wydania współtowarzyszy konspiracji. Od zachowania dziewczyny może więc zależeć życie wielu ludzi. Dlatego nie wolno jej opuszczać murów oddalonej od centrum szkoły. Ojciec zapewnia ją, że w krytycznym momencie pojawi się ktoś, kto udzieli jej pomocy. Gina próbuje pogodzić się z myślą, że do końca wojny pozostanie w znienawidzonym internacie.

Autor: Magda Szabo
Reżyseria: Izabella Cywińska
Przekład: Alicja Mazurkiewicz,
Scenariusz tv: Izabella Cywińska i Anna Bartenbach
Scenografia: Wiesława Chojkowska, Ewa Kowalska
Kostiumy: Ewa Krauze, muzyka: Zygmunt Krauze
Zdjęcia: Piotr Wojtowicz,

Obsada
: Agnieszka Krukówna (Gina), Antonina Choroszy (Zuzanna), Piotr Fronczewski (Generał Vitay), Janusz Michałowski (König), Krzysztof Janczar (Kalmar), Henryk Talar (Dyrektor), Edyta Olszówka (Piroska), Marzena Gryzińska (Mari), Natasza Sierocka (Banki), Ewa Bułhak (Szabo), Zina Kerste (Murai), Joanna Rutkowska (Gati), Piotr Adamczyk (Feri), Elżbieta Jarosik (Erzebet), Małgorzata Rożniatowska (Magazynierka) oraz Joanna Bać, Monika Bielińska, Katarzyna Bulińska, Maria Cichecka, Marta Gardzińska, Katarzyna Grabowska, Małgorzata Knieciak, Anna Kramarz, JoannaPłaskowicka, Janina Podleś, Ewa Rednowska, Sylwia Więcaszek.

czas
: 52 min

Abigel, cz. 3

Abigel, cz. 3

Gina wciąż podejmuje próby przełamania niechęci klasy, ale jej wysiłki są raczej bezowocne, dochodzi do wielu nowych dramatycznych spięć. W pobliskim miasteczku coraz wyraźniej odczuwa się atmosferę wojny. Podczas alarmu przeciwlotniczego przerażone dziewczęta wyciągają rękę do zgody.

Pojednana z koleżankami Gina aktywnie uczestniczy w życiu szkoły. Zaczyna dostrzegać rzeczy, których dotychczas nie zauważała.
Diakonisę Zuzannę adoruje przystojny profesor Kalmar. Zuzanna kocha się w profesorze Königu, ale on chyba bardziej interesuje się piękną Mici Horn. Wesoła i pełna wdzięku Mici jest dobrym duchem szkoły, fundatorką wspaniałych przyjęć i wielu niespodzianek.

Tymczasem Gina znajduje w różnych miejscach listy od Abigel. Czyżby dziewczęta miały rację, wierząc w cudowną moc stojącego w ogrodzie posągu? Sceptyczna z natury panna Vitay postanawia to sprawdzić.

Zbliża się Gwiazdka. Generał Vitay niemoże zabrać córki na święta, przekazuje jej dziwną wiadomość. Gina przeczuwa, że w domu stało się coś niedobrego.

Abigel, cz. 4

Abigel, cz. 4

Wojska niemieckie opanowały Węgry. Zaniepokojona brakiem wiadomości od ojca Gina rozpaczliwie usiłuje dodzwonić się do domu. Nieoczekiwanie pojawia się młody porucznik, który dyskretnie przekazuje jej list, prosząc o spotkanie. Przedstawia się jako wysłannik jej ojca, chce zabrać Ginę ze sobą.

W tym czasie dziewczyna dostaje kolejny liścik od Abigel, przestrzegający ją przed nieznajomym prowokatorem. Porucznik nie rezygnuje ze swych zamiarów. Podczas zabawy tanecznej u Mici Horn informuje Ginę o sytuacji i zapewnia, że jej ucieczka została przygotowana w najdrobniejszych szczegółach. Panna Vitay podejmuje decyzję.

Dochodzi do dramatycznego spotkania profesora Königa i Zuzanny. Gina dowiaduje się zaskakujących rzeczy o ludziach, których – jak jej się wydawało – dobrze znała. Dziewczyna ma jeszcze jedną satysfakcję – wreszcie poznaje tajemnicę posągu Abigel.

Afera mięsna

Afera mięsna

„Afera mięsna” to portret gabinetowych intryg, fałszywych aspiracji partyjnych elit i zgrzebnej rzeczywistości lat sześćdziesiątych XX wieku, czyli „naszej małej stabilizacji”. Dramat dokumentalny Roberta Mellera i Janusza Dymka dotyczy słynnej afery mięsnej z 1964 roku, w której żądano trzech wyroków śmierci, a zasądzono i wykonano jeden. Ofiarą padł Stanisław Wawrzecki. Pozornie chodziło o nadużycia finansowe i łapówki w przemyśle mięsnym. Faktycznie o zatuszowanie gospodarczej nieudolności rządu, braków w zaopatrzeniu i skierowanie gniewu ludzi na kilku oskarżonych.

Spektakl precyzyjnie opisuje przebieg śledztwa, a także towarzyszącą mu atmosferę: relacje Polskiej Kroniki Filmowej, komentarze prasowe, wreszcie ludzkie reakcje – zarówno spontaniczne, jak i sterowane przez władze. Pokazuje też rodzącą się w partyjnych gabinetach intrygę, której celem było przedstawienie autentycznych nadużyć jako działań zorganizowanej grupy przestępczej, wymierzonych w interes państwa.

Jak pokazuje przedstawienie Sceny Faktu, system łapówek funkcjonował od dawna i był akceptowany przez władze, które czerpały z niego profity, a w stosownej chwili zdecydowały, że trzeba poświęcić kilka osób. Sędziowie ostatniej PRL-owskiej afery gospodarczej, w której wydano wyrok śmierci, byli bezpośrednio sterowani przez partię, a wykonanie kary, półtora miesiąca po jej zasądzeniu, stało się demonstracją siły ekipy Władysława Gomułki, odcinającej w ten sposób podejrzenia od wyżej postawionych mocodawców.

Akcja V. 600 wron nad Peenemünde

Akcja V. 600 wron nad Peenemünde

Porucznik Jończyk przyjeżdża do Warszawy. „Zagłoba” i „Kołodziej”, członkowie polskiego podziemia, dostają wiadomość, że „Borowik” został aresztowany przez gestapo. Oficer wywiadu Schroder przesłuchuje „Borowika” sądząc, że jest on poszukiwanym Jończykiem. 


W Londynie major polski, podając się za wuja Stanisława Jończyka, odwiedza pannę Brucks. Umiejętnie poprowadzona rozmowa ma ją przekonać, że Brytyjczycy planują nalot na Berlin 17 sierpnia 1943 roku. Tego dnia alianckie bombowce zrównują z ziemią wioskę Peenemünde. W czasie pozorowanego ataku na Berlin jedna z bomb wybucha blisko samochodu wiozącego „Borowika” do aresztu śledczego. Wracająca z Paryża do Warszawy Maryla poznaje w pociągu Schrodera. 

Autor: Michał Wojewódzki 
Scenariusz: Jerzy Janicki 
Reżyseria: Andrzej Zakrzewski 
Realizacja TV: Anna Minkiewicz 
Scenografia: Marek Lewandowski 

Obsada: Jan Englert (Stanisław Jończyk), Aleksandra Zawieruszanka (Maryla), Leszek Herdegen (Max Dachter), Wiktor Grotowicz (Generał von Wachsheim), Maciej Maciejewski (Generał Lust), Krzysztof Chamiec (Schroder), Ignacy Machowski (Pułkownik angielski), Teofila Koronkiewicz (Panna Brucks), Barbara Klimkiewicz (Panna Babington), Janusz Zakrzeński (Mosol), Józef Nowak („Borowik”), Jan Machulski („Kołodziej”), Zygmunt Kęstowicz („Zagłoba”) i inni

Akcja V. Pilna przesyłka do Londynu

Akcja V. Pilna przesyłka do Londynu

Gestapowiec Mosel prowadzi energiczne śledztwo w sprawie śmierci Schikory. Maria, gosposia Fundelowa, udostępnia polskim naukowcom jego mieszkanie na prowadzenie badań części rakiet znalezionych przez chłopów z lubelskiego. Chłopom z Sarnak udaje się ukryć przed Niemcami całą rakietę, która spadła na nadbużańskie bagna. 


Maryla na polecenie kierownictwa podziemia organizuje jej przewóz karawanem pogrzebowym Leona Szokalskiego do Warszawy. Pułkownik Max Dachter świętuje na francuskim wybrzeżu pierwszy sukces nowej broni - wystrzelenie rakiety V na Londyn. 

Autor: Michał Wojewódzki 
Scenariusz: Jerzy Janicki 
Reżyseria: Andrzej Zakrzewski 
Realizacja TV: Anna Minkiewicz 
Scenografia: Marek Lewandowski 

Obsada: Jan Englert (Stanisław Jończyk), Aleksandra Zawieruszanka (Maryla), Leszek Herdegen (Max Dachter), Andrzej Zakrzeński (Mosel), Ryszarda Hanin (Gosposia Fundelowa), Henryk Borowski (Szokalski) i inni.

ABC

Akcja V. W połowie drogi

Akcja V. W połowie drogi

Sześcioczęściowe widowisko Teatru Sensacji zrealizowane w 1973 roku na podstawie książki Michała Wojewódzkiego „Akcja V-1, V-2”.

Akcja V. U progu tajemnicy

Akcja V. U progu tajemnicy

Sześcioczęściowe widowisko Teatru Sensacji zrealizowane w 1973 roku na podstawie książki Michała Wojewódzkiego „Akcja V-1, V-2”. Część druga.

Akcja V. 600 wron nad Peenemünde

Akcja V. 600 wron nad Peenemünde

Sześcioczęściowe widowisko Teatru Sensacji zrealizowane w 1973 roku na podstawie książki Michała Wojewódzkiego „Akcja V-1, V-2”. Część trzecia.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dziennik 1954

Dziennik 1954

Adaptacja „Dzienników” Leopolda Tyrmanda, zawierajaca niepublikowane fragmenty, dopisane przez autora po wydaniu książki. Spektakl z 1995 roku.

Fircyk w zalotach

Fircyk w zalotach

Komedia Franciszka Zabłockiego w reżyserii Andrzeja Łapickiego. Spektakl z 1968 roku.

Epilog norymberski

Epilog norymberski

Zrealizowane przez Jerzego Antczaka przedstawienie w konwencji teatru faktu. Spektakl z 1969 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Irydion

Irydion

Dramat Zygmunta Krasińskiego w reżyserii Jana Englerta. Spektakl z 1981 roku.

Helskie dzwony

Helskie dzwony

Zrealizowany przez Ewę Pytkę spektakl dla młodych widzów.

Inkarno

Inkarno

Sztuka Kazimierza Brandysa w reżyserii Leny Frankiewicz.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Jego dwie żony

Jego dwie żony

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1974 roku. Adaptacja kryminału Patricka Quentina w reżyserii Stanisława Zaczyka.

Konstytucja Trzeciego Maja

Konstytucja Trzeciego Maja

Paradokumentalne widowisko Grzegorza Królikiewicza, przygotowane na 185. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja.

Kordian, reż. G. Holoubek

Kordian, reż. G. Holoubek

Adaptacja „Kordiana” Juliusza Słowackiego, którą dla Teatru Telewizji przygotował w 1980 r. Gustaw Holoubek.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Melduję Tobie Polsko. Rotmistrz Pilecki

Melduję Tobie Polsko. Rotmistrz Pilecki

Monodram Przemysława Tejkowskiego w reżyserii Sławomira Gaudyna. Realizacja Teatru Telewizji z Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

Na przełęczy

Na przełęczy

Adaptacja telewizyjna spektaklu zakopiańskiego Teatru im. Witkacego. Spektakl z 2005 roku.

Negocjator

Negocjator

W październiku 2019 roku Senat RP przyjął uchwałę w sprawie ustanowienia roku 2020 Rokiem Ojca Józefa Marii Bocheńskiego. W dniu 8 lutego 2020 roku przypada 25. rocznica śmierci tego wybitnego dominikanina – filozofa.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Po tamtej stronie świec, 18 września, godz. 20.50

Po tamtej stronie świec, 18 września, godz. 20.50

Przedstawienie Ryszarda Bugajskiego zrealizowane na podstawie prozy Stanisława Grochowiaka. Spektakl z 1979 roku.

Powołanie

Powołanie

Z okazji Roku Świętego Jana Pawła II Paweł Woldan przygotował dla Teatru Telewizji spektakl o drodze Karola Wojtyły do kapłaństwa.

Partita na instrument drewniany

Partita na instrument drewniany

Telewizyjna adaptacja dramatu Stanisława Grochowiaka w reżyserii Stefana Szlachtycza. Spektakl z 1973 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Trójkąt Bermudzki, 21 września, godz. 21.00 – PREMIERA

Trójkąt Bermudzki, 21 września, godz. 21.00 – PREMIERA

Komedia Marka Kochana w reżyserii Bodo Koxa.

W małym domku

W małym domku

Dramat Tadeusza Rittnera w reżyserii Andrzeja Łapickiego. Spektakl z 1970 roku.

Wesele, reż. L. Zamkow

Wesele, reż. L. Zamkow

Słynny dramat Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Lidii Zamkow. Spektakl z 1971 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Żywot Józefa

Żywot Józefa

Dramat Mikołaja Reja zaadaptowany przez Kazimierza Dejmka. Spektakl z 2005 roku został zrealizowany przez Piotra Tomaszuka w związku z Rokiem Rejowskim – 500. rocznicą urodzin pisarza.

Zemsta, reż. R. Klynstra-Komarnicki

Zemsta, reż. R. Klynstra-Komarnicki

Najsłynniejsza komedia Aleksandra Fredry w reżyserii Redbada Klynstry-Komarnickiego.

Ziemia niczyja

Ziemia niczyja

Telewizyjna rejestracja spektaklu poznańskiego Teatru Ósmego Dnia. Spektakl zaprezentowano w maju 1993 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ