Teatr Telewizji TVP

XYZ

Zabawa w koty

Zabawa w koty

W Polsce Istvan Orkeny (1912-79) znany jest także jako autor dramatu „Rodzina Totów”, wystawionego w warszawskim Teatrze Polskim pt. „Strażak Tot”, oraz powieści „Wystawa róż”. Po polskiej prapremierze „Zabawy w koty” (1973) w Teatrze Małym za dyrekcji Adama Hanuszkiewicza podniosły się zgodne głosy, że szkoda wielkiego talentu Ireny Eichlerówny w głównej roli na „taki sobie obrazek liryczny z humorem i łezką”. W latach 70. sztuka cieszyła się jednak znacznym powodzeniem w ojczyźnie autora i na wielu scenach europejskich, które ją wystawiały. „Ta miłosna historia trojga ludzi tylko tym różni się od innych, że jej bohaterowie mają nie naście czy dwadzieścia kilka lat, lecz wszyscy są po sześćdziesiątce” –  pisał o swojej sztuce Orkeny.

Odsunięci na boczny tor, żyjący wspomnieniami zaklętymi w starych fotografiach, rozumiejący bezlitosne prawa i fizyczne uciążliwości starości, nie mogą pogodzić się z najbardziej dojmującym bólem – samotnością. Życie owdowiałej Orbanowej upływa na dokarmianiu kota sąsiadów, kłótniach z kierowniczką sklepu nabiałowego,„zabawie w koty” z mieszkającą przez ścianę Myszką, zdziwaczałą kobieciną porzuconą poprzez męża, na pisaniu listów i rozmowach telefonicznych z ukochaną siostrą Gizą, przykutą do wózka inwalidzkiego w odległym, zagranicznym sanatorium. Raz w tygodniu odwiedza ją przyjaciel z dawnych lat, niegdyś słynny śpiewak operowy, dziś żałosny korepetytor śpiewu w zespole przemysłu bawełnianego, obrzydliwy łakomczuch, grubas myślący tylko o jedzeniu. Monotonną egzystencję bohaterki odmienia jej nowa przyjaciółka, która nieoczekiwanie, z impetem wkracza w jej życie. Podstarzała, zaniedbana kobieta przeobraża się w szykowną damę, farbuje włosy, nosi eleganckie suknie i kapelusze, bywa w kawiarni i na koncertach, wreszcie wyzwala się spod przemożnego, przytłaczającego wpływu siostry. Dzięki przyjaźni z Paulą czuje, że komuś znowu na niej zależy. Odmieniona Orbanowa budzi żywe zainteresowanie Wiktora. Ich dotychczas mocno zrutynizowana znajomość nabiera nowych, romantycznych barw i rodzi nadzieje na przyszłość. Nielojalność przyjaciółki i niewierność amanta niweczą jednak marzenia o innym życiu.

Zabijanie Gomułki

Zabijanie Gomułki

Akcja utworu rozgrywa się w 1963 roku. To pełna błyskotliwych zwrotów dowcipna opowieść o zamachu na I sekretarza PZPR Władysława Gomułkę, zaplanowana przez trzech luteranów z Wisły – małomiasteczkowego pijaka filozofa Józefa Trąbę i jego towarzyszy. Józef czuje, że jego czas się kończy i dlatego chce zrobić coś dla Polski. Postanawia zabić lokalnego tyrana.

Ten ciekawy spektakl pełen inteligentnego humoru jest satyrycznym obrazem Polaków w latach 60. Przedstawienie miało premierę w Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Legnicy 3.11.2013 r.

Autor: Jerzy Pilch
Reżyseria: Jacek Głomb
Scenariusz: Robert Urbański
Scenografia: Małgorzata Bulanda
Muzyka: Bartek Straburzyński

Obsada: Mateusz Krzyk, Zbigniew Waleryś , Bogdan Grzeszczak , Gabriela Fabian Ewa Galusińska, Paweł Palcat, Grzegorz Wojdon, Małgorzata Urbańska, Robert Gulaczyk, Magda Skiba

Czas 110 min

Zabójcza pewność

Zabójcza pewność

Rzecz rozgrywa się w Londynie podczas jednego spotkania byłej baletnicy, teraz poruszającej się na wózku inwalidzkim Elizabeth i Michaela – przystojnego aktora, bezrobotnego alkoholika. Pretekstem do wizyty aktora u niepełnosprawnej baletnicy jest próba przeczytania jej sztuki.

Na początku przebieg spotkania nie budzi niepokoju, ale po jakimś czasie Michael odkrywa pułapki zastawiane na niego przez Elizabeth. Jej celem wydaje się być przekonanie Michaela, że przypadek, który zaistniał kiedyś w ich życiu, wcale nie był przypadkiem. Przemieszanie realności i fikcji, atmosfera zamknięcia, groza sytuacji bez wyjścia oraz fascynująca gra namiętności kończy się śmiertelnym strzałem.

Sztuka Lloyda jest świetnym materiałem na zbudowanie pełnego napięcia thrillera. Bogactwo psychologiczne postaci stwarza możliwość dwóch kreacji aktorskich.

Autor: Marcus Lloyd
Reżyseria: Mariusz Malec
Zdjęcia: Jan Holoubek
Muzyka: Andrzej Milanowski
Kostiumy: Aleksandra Staszko

Obsada: Magdalena Cielecka (Elizabeth), Grzegorz Małecki (Michael), Aleksandra Prykowska (asystentka Elizabeth)

Czas: 57 min

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

W sztuce, która znalazła się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w 2012 roku, autor próbuje zmierzyć się z legendą Solidarności. Jej dzieje, od strajków sierpniowych, przez stan wojenny, wizytę papieską, aż po dzień dzisiejszy, poznajemy poprzez losy młodej dziewczyny, Grażyny, która po skończeniu studiów i wakacjach nad morzem w 1980 roku, podejmuje pracę w jednym z dolnośląskich zakładów, w którym zapisuje się do nowopowstałego związku. Ona sama, nie pojawia się jednak w sztuce i w widowisku.

Z montażu wspomnień i komentarzy jej krewnych, przyjaciół i współpracowników powstaje portret młodej, uczciwej, pełnej wiary i oddania związkowi kobiety, która obserwując z bliska działaczy solidarnościowych, musi skonfrontować swój idealizm z dalekim od doskonałości życiem codziennym w organizacji. Autor daleki jest bowiem od idealizowania ludzi tworzących struktury związku niskiego i średniego szczebla. Grażyna dostrzega i musi pogodzić się ze smutnym faktem, że nie wszyscy działacze są ludźmi ideowymi, że często pod przykrywką solidarnościowych, wolnościowych haseł, realizują swe osobiste, przyziemne i nie zawsze uczciwe interesy.

Zamek w Szwecji

Zamek w Szwecji

Lata 50. i 60. ubiegłego wieku to „epoka Saganki”. Jej talent budził podziw („ma wrodzony dar odnajdywania właściwych słów”). Styl życia bulwersował opinię publiczną. Samochody wyścigowe i poker („trwonię wszystko co zarobię”), alkohol i kokaina, romanse, skandale – tworzyły legendę Saganki. Ona sama po latach zauważyła ironicznie: „legenda stała się rzeczywistością”. Przyznała też szczerze i z pokorą: „Chciałabym napisać coś naprawdę dobrego, ale to wymaga czasu. Pięciu lub sześciu lat. A przecież muszę płacić podatki”.


„Zamek w Szwecji” to jedna z wcześniejszych sztuk Francoise Sagan. W rok po paryskiej prapremierze komedię wystawił warszawski Teatr Współczesny w reżyserii Andrzeja Łapickiego (latem 1961). Później sztukę przypomnieli Romuald Szejd na Scenie Prezentacje (1984) i Olga Lipińska w Teatrze Komedia (1989). Krytycy zastanawiali się wówczas, jak bardzo zmieniły się upodobania publiczności, jej fascynacje literackie i teatralne, uznając, że „rok 1961 i rok 1989 to jednak dwie różne epoki w teatrze”. A jak zabrzmiał sceniczny szlagier po trzydziestu dwóch latach? 

W inscenizacji Grzegorza Warchoła wyraźne stały się akcenty surrealistyczne. W zamczysku na odludziu rezyduje nader niekonwencjonalna rodzina. Prym wiedzie strażniczka tradycji rodu Feisenów, Agata, stara panna owładnięta manią historyczną. Stałymi mieszkańcami zamku są również: Hugo, pan na skandynawskich włościach, jego dwie żony – uznana za zmarłą Ofelia i aż nadto pełna życia Eleonora, jej brat Sebastian, sympatyczny lekkoduch, żywiący wobec siostry podejrzanie gorące uczucia, staruszka babunia i wierny stary sługa Guenther. Co pewien czas do posiadłości Feisenów przybywa z wizytą kolejny kuzyn ze stolicy. Tym razem zjawia się młodziutki Fryderyk. On również, podobnie jak poprzedni goście, nie ma pojęcia, że trafił do zamku-pułapki. Zakochuje się w pięknej pani domu, nieświadom gry, jaką dla zabicia nudy prowadzi arystokratyczna rodzinka.

Zapach orchidei

Zapach orchidei

Główny bohater Adam Morawiecki to mężczyzna około 50-letni, przewodniczący stowarzyszenia chrześcijańsko-narodowego, zawołany endek, purytanin i asceta, żarliwy katolik. Korzystając z nieobecności w domu żony i córki, które wyjechały na wczasy do Dębek, pisze w skupieniu dzieło swego życia – filozoficzny traktat o Diable. Ale mury jego ekskluzywnej willi w eleganckiej dzielnicy nie chronią go jednak przed wrzaskami dochodzącymi z sąsiedniej posesji i niedwuznacznie wskazującymi na charakter odbywających się tam nieustannie spotkań towarzyskich. Sąsiad prezesa Morawieckiego nie należy do wstydliwych, a i jego goście nie lubią ukrywać swoich wdzięków.

Jedna z uczestniczek takich zabaw, praktycznie naga, trafia pewnego dnia do domu Adama, który mocno zbulwersowany okrywa kłopotliwego gościa tym, co ma pod ręką – pamiątkowym partyzanckim szynelem, nieomal relikwią rodzinną, i jako abstynent podejmuje panienkę jedynym alkoholem w domu – spirytusem aptecznym, służącym na co dzień do smarowania wyprysków córki.

Niespodziewanie dla samego siebie Morawiecki ulega nagle przemianie, a właściwie wyzwala się z okowów konwencji i obaw, które – jak później wyznaje – były stałymi towarzyszami jego podróży przez życie. Katalizatorem tej przemiany jest ponętna młoda dziewczyna uosabiająca zawarty w tytule „zapach orchidei” – świat doraźnych emocji wypełniony seksem i cielesnością.

Odkrywszy raz uroki życia, Morawiecki poddaje się im z zadziwiającą łatwością i zapałem: zaczyna pić, palić trawkę, zdradza żonę, nosi czarną punkową kurtkę skórzaną i jeździ japońskim motocyklem. W tych szaleństwach dzielnie sekunduje mu stryj Ksawery – legendarny przywódca z czasów okupacji, który zręcznie odgrywa przed nim rolę franta i lekkoducha, lecz dopiero po śmierci – w wypadku na motocyklu – okazuje się, że to tylko pozór, że mając istotnie heroiczną przeszłość spędził resztę życia w Kanadzie jako spokojny, pracowity i zamożny człowiek interesu.

Stryj Ksawery to najbardziej wieloznaczna postać sztuki, zbudowana ze swobodą i naturalnością przez Igora Śmiałowskiego. Dziewczynę bez kompleksów zagrała Anna Majcher, zaś ulegającego metamorfozie Adama Morawieckiego – Jan Peszek, znakomity i przekonujący w obu wcieleniach.

Po telewizyjnej premierze sztuki w 1990 r. krytycy pisali, że„ Eustachy Rylski i Kazimirz Kutz wodzą na pokuszenie polskie narodowe chciejstwo, nieuleczalną mitomanię, kołtuństwo rodem z zatęchłego zaścianka, niebieskie królestwo pozorów, w którym moralność oznacza umiejętny kamuflaż na użytek innych „sprawiedliwych”.

Zapisz to Miron

Zapisz to Miron

Telewizyjna wersja przedstawienia, którego premiera miała miejsce 2 marca 1985 roku na Małej Scenie Teatru Powszechnego w Warszawie.

„Zapisz to Miron” to opowieść o poecie i jego stosunku do świata przedstawiona przez pryzmat codziennych sytuacji: spotkanie z urzędniczkami w ministerstwie, zamiana mieszkania, wizyta w przychodni lekarskiej, odwiedziny matki, wizyta u koleżanki w szpitalu i zwykłych ludzi: kwiaciarki, dozorczyni na podwórku kamienicy, starszej kobiety bez laski, emerytki z lodem.

Reżyseria:
Ryszard Major
Realizacja tv:
Ewa Vogtman-Budny
Scenografia:
Jan Banucha
Charakteryzacja:
Danuta Godzisz

Obsada: Władysław Kowalski, Janusz Gajos, Gustaw Lutkiewicz, Andrzej Grąziewicz, Anna Mozolanka, Ewa Dałkowska, Monika Sołubianka, Wiesława Mazurkiewicz, Kazimierz Wysota

Zapomniany diabeł

Zapomniany diabeł

Największą popularność przyniosły czeskiemu pisarzowi „Igraszki z diabłem” – polską prapremierę przygotował Leon Schiller w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi w 1948 r.. Później wystawiano tę baśń sceniczną w adaptacji lalkowej Władysław Jaremy, a inscenizację telewizyjną w 1980 r. zrealizował twórca Tadeusz Lis.

W swojej ojczyźnie – i dzięki przekładom także poza nią – Jan Drda (1915–1970) był ceniony również jako autor powieści (debiut w 1940 r. „Miasteczko na dłoni”, „Woda życia”, „Wędrówki Piotra Arcyłgarza”) i opowiadań („Milcząca barykada”, „Krasna Tortiza”) oraz książek będących owocem działalności dziennikarskiej („Listy z Norymbergi”, „Gorąca ziemia”). Osobne miejsce w spuściźnie Jana Drdy zajmują dramaty, poza słynnymi „Igraszkami…” – „Jako i my odpuszczamy”, „Magdalenka” czy „Zapomniany diabeł”, klechda obficie czerpiąca z kultury czeskiego Podgórza.

Choć zapewne nie dorównuje ona rangą literacką „Igraszkom..., ” stanowi znakomity materiał do widowiska barwnego, przesyconego humorem, fantazją, plebejską poezją i czasem dosadnym ludowym dowcipem.

Historia diabelskiej inwazji na Długie Kabaty to zabawna pochwała tężyzny fizycznej i zdrowego, chłopskiego rozsądku. Przez długie lata jedynie z tej wsi ani jedna duszyczka nie trafiła do piekła. Poczciwy, stary diabeł, któremu przydzielono ten rewir, całkowicie zaniedbał swoje obowiązki, przestał straszyć ludzi i namawiać ich do złego. Gdy czarty przegrały proces o duszę proboszcza ze wsi, władze piekielne postanowiły sprawdzić, dlaczego ludzie tam nie grzeszą i kto odpowiada za tak haniebny stan rzeczy. Ustalono, który z diabłów miał przydział do wsi, lecz kartoteka starego czarta Trepifajksela gdzieś się zawieruszyła.

Wysłano więc do Długich Kabatów najmądrzejszego z doradców Belzebuba, aby odszukał zapomnianego diabła i co rychlej nadrobił zaniedbania. Uczony wysłannik piekieł gorliwie zabrał się do dzieła, zwycięstwo mocy piekielnych już było bliskie. Oczywiście, w żadnej baśni zło nie może ostatecznie zatriumfować, więc i tu musiał nastąpić nieoczekiwany zwrot akcji.

Autor: Jan Drda
Przekład: Czesław Sojecki
Reżyseria i realizacja telewizyjna: Tadeusz Lis
Realizacja światła: Jerzy Boduch
Operator kamery: Jerzy Drużkowski, Adam Głąbiński, Andrzej Misaczek, Jan Surdel
Scenografia, kostiumy: Jerzy Boduch
Muzyka: Krzysztof Suchodolski
Dźwięk: Marian Pietrzkiewicz
Montaż elektroniczny: Stanisław Bukowski, Mieczysław Orman 


Obsada: Anna Seniuk (Plajznerka), Janusz Gajos (Trepifajksel, Maciej), Jan Peszek (Ichthuriel, Proboszcz), Anna Tomaszewska (Kowalowa), Maria Nowotarska (Młynarka), Agata Pilitowska-Lis (Hanka), Andrzej Grabowski (Kowal), Andrzej Wichrowski (Kościelny), Leszek Piskorz (Lupino), Ryszard Jasiński (Jasiek), Andrzej Balcerzak (Belzebub), Kazimierz Witkiewicz (Solfernus), Andrzej Buszewicz (Belfegor), Leszek Kubanek (Marbulius) 

Czas: 143 min 

PREMIERA 1985

Zaręczyny

Zaręczyny

„Zaręczyny” Wojciecha Tomczyka to błyskotliwy i jednocześnie bardzo wnikliwy grupowy portret współczesnych Polaków. Akcja spektaklu, zawierającego wątki komediowe, rozgrywa się wokół ważkiej rodzinnej uroczystości. Dwoje młodych bohaterów – Maria i Kajetan – organizuje oficjalne zaręczyny z udziałem przyszłych teściów.

Obie rodziny nie miały szansy dotąd się spotkać, zaręczyny są więc doskonałą okazją do wzajemnej prezentacji, a także omówienia planów weselnych i małżeńskich. Ważne jest nie tylko to, by wszyscy zgromadzeni dali poznać się od jak najlepszej strony, ale by spotkanie miało odpowiednio uroczysty charakter – zapada przecież najważniejsza decyzja w życiu młodych ludzi, która zaważy nie tylko na ich przyszłym losie, ale i wszystkich innych związanych z nimi osób. Uczestnicy zdarzenia przygotowują się skrupulatnie, by wypaść jak najkorzystniej. Problemem nie wydaje się jednak troska o przestrzeganie tradycyjnych obyczajów ceremonii, lecz różnice światopoglądowe obu rodzin, o istnieniu których, zarówno młodzi, jak i przyszli teściowie, są mocno przekonani.

Hanka i Henryk Kowalscy mają konserwatywne poglądy, ważne miejsce w ich życiu odgrywają tradycja i historia, bezwzględny szacunek dla zasad moralnych. Olga i Olo Nowakowie reprezentują dość liberalny punkt widzenia, chcą żyć w normalnym kraju, ich świat wartości jest bardziej relatywny. Młodzi, myślący niezależnie i nowocześnie, zajęci swoją przyszłością dystansują się wprawdzie od tych różnic, jednak obawiają się konfrontacji przyszłych teściów. Stąd największe starania wszystkich skupiają się wokół ustalania listy tematów, których trzeba unikać, by nie wywołać ostrego konfliktu i na wstępie nie podzielić przyszłej rodziny.

Obie strony mają świadomość innego stosunku do minionej historii, wydarzeń politycznych w kraju, religii, przeciwnego systemu wartości. Obie strony wykluczają też możliwość posiadania racji przez adwersarzy, a dyskutowanie wydaje się wręcz niemożliwe, skoro tamci czują inaczej, myślą inaczej, mówią inaczej. Dzieląca przepaść wydaje się zbyt głęboka, obie strony zamierzają okopać się na swoich pozycjach, a w miejsce racjonalnej oceny wkrada się absurd, który każe skwitować przeciwników, że oni są kosmitami. Czy jednak istnieje szansa, że tak silny podział nie przeszkodzi zbudować trwale rodzinne związki?

Nieoczekiwane zbiegi okoliczności pozwolą odkryć, co jest najlepszym spoiwem. Olga tuż przed uroczystością odebrała wiadomość o zbadaniu DNA jej ojca, żołnierza wyklętego. To właśnie historia Twardego zbliża do siebie nieufne z początku obie panie, które będą już działać na rzecz porozumienia w rodzinie. Olo odkrywa z kolei, że przyszły teść córki jest członkiem komisji konkursu architektonicznego, w którym sam bierze udział. Jednak Henryk potrafi rozsądnie wywikłać się z konfliktu pomiędzy własną uczciwością, a lojalnością wobec teścia własnego syna. Znajduje na to sposób, czym wprawia w zdumienie nie tylko Ola, ale i pozostałych.

Autor wyraźnie zaznacza linię podziału między dwiema Polskami lecz w sztuce nie ma postaci, które można oceniać w kategoriach zero - jedynkowych. Brak charakterystyki jednoznacznej, kto jest prawomyślny, a kto nie, daje okazję do stworzenia wielowymiarowych psychologicznie kreacji aktorskich. Każdy może w postaciach bohaterów odkryć własne doświadczenie, własne przekonania czy motywy działania. Czy nieustający spór, który dzieli wiele rodzin, można zażegnać, i czy w imię wspólnego dobra, nie jesteśmy w stanie się świetnie dogadać?

Zazdrość

Zazdrość

„Zazdrość” to telewizyjna adaptacja sztuki „Zazdrość na trzy faksy” Esther Vilar (ur.1935) – lekarki i coraz modniejszej w świecie, niemieckojęzycznej autorki powieści i dramatów, a także dzieł z pogranicza filozofii, socjologii i etyki.

Trzy kobiety w różnym wieku, mieszkające w nowoczesnym apartamentowcu, kochają jednego mężczyznę. Walczą o prawo do niego wszelkimi sposobami. Komunikują się ze sobą za pomocą faksów.

ABC

Blizny pamięci

Blizny pamięci

Rzecz o Janie Karskim na podstawie dramatu „Blizny wolności” Jacka Rysia i słuchowiska „Plamy w pamięci” Antoniego Wincha. Transmisja przestawienia z Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

Całe królestwo Króla

Całe królestwo Króla

Telewizyjna rejestracja spektaklu Teatru Animacji w Poznaniu.

Clarissima

Clarissima

Prapremiera spektaklu odbyła się podczas 6. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Kameralnej „Muzyka na Szczytach” 14 września 2014 roku w Teatrze im. S. I. Witkiewicza w Zakopanem.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Epilog norymberski, 28 lutego, godz. 20.50

Epilog norymberski, 28 lutego, godz. 20.50

Zrealizowane przez Jerzego Antczaka przedstawienie w konwencji teatru faktu. Spektakl z 1969 roku.

Duet, czyli recepta na miłość, 17 lutego, godz. 21.00 – PREMIERA

Duet, czyli recepta na miłość, 17 lutego, godz. 21.00 – PREMIERA

Sztuka Magdaleny Wołłejko, w reżyserii Adama Sajnuka.

Fantazja polska

Fantazja polska

Sztuka Macieja Wojtyszki. Telewizyjna wersja spektaklu z Teatru Nowego im. K. Dejmka w Łodzi.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Helskie dzwony

Helskie dzwony

Zrealizowany przez Ewę Pytkę spektakl dla młodych widzów.

Inkarno

Inkarno

Sztuka Kazimierza Brandysa w reżyserii Leny Frankiewicz.

Igraszki z diabłem, reż. A. Więcek

Igraszki z diabłem, reż. A. Więcek

Nowa wersja słynnej sztuki czeskiego pisarza Jana Drdy. Spektakl wyreżyserował Artur Więcek „Baron”.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Kalina

Kalina

Monodram muzyczny Anny Mierzwy. Transmisja z Teatru Nowego w Poznaniu.

Kriton, 1 marca, godz. 17.55 – PREMIERA

Kriton, 1 marca, godz. 17.55 – PREMIERA

Dialog więzienny autorstwa Platona – jednego ze starożytnych filozofów wszech czasów. Do osadzonego w celi śmierci Sokratesa, czekającego na wykonanie wyroku, wczesnym świtem przychodzi Kriton, jego przyjaciel i uczeń. Spektakl Dariusza Karłowicza.

Kwiaty polskie

Kwiaty polskie

Liryczny spektakl poetycko–muzyczny oparty na fragmentach poematu dygresyjnego Juliana Tuwima „Kwiaty polskie”. Spektakl wyprodukowany przez TVP Polonię w mistrzowskiej interpretacji Beaty Ścibakówny i Jana Englerta.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Negocjator, 10 lutego, godz. 21.00 – PREMIERA

Negocjator, 10 lutego, godz. 21.00 – PREMIERA

W październiku 2019 roku Senat RP przyjął uchwałę w sprawie ustanowienia roku 2020 Rokiem Ojca Józefa Marii Bocheńskiego. W dniu 8 lutego 2020 roku przypada 25. rocznica śmierci tego wybitnego dominikanina – filozofa.

Oscar dla Emily

Oscar dla Emily

Brawurowa komedia o niemłodym i niespełnionym zawodowo małżeństwie aktorów z Hollywood. Emily i Henry całe życie marzyli o statusie gwiazd filmowych, pięknej posiadłości w Beverly Hills i bywaniu na oscarowych galach.

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Znakomity monodram Ewy Błaszczyk, którego premiera odbyła się w Teatrze Studio w Warszawie, oparty na tekstach Oriany Fallaci, jednej z najwybitniejszych dziennikarek swojej epoki (w 2019 roku obchodziłaby 90. rocznicę urodzin).

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Stawka większa niż życie. Cicha przystań

Stawka większa niż życie. Cicha przystań

Spektakl teatralny z cyklu o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa. „Stawka większa niż życie. Cicha przystań” Andrzeja Zbycha została wyreżyserowana przez Andrzeja Konica, a w głównych rolach wystąpili: Stanisław Mikulski, Barbara Horawianka i Ignacy Machowski.

Stawka większa niż życie. Partia domina

Stawka większa niż życie. Partia domina

Spektakl teatralny z cyklu o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa. „Stawka większa niż życie. Partia domina” Andrzeja Zbycha została wyreżyserowana przez Andrzeja Konica, ze Stanisławem Mikulskim i Zofią Kucówną w rolach głównych.

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć

Stawka większa niż życie. Człowiek, który stracił pamięć

Kolejny z cyklu spektakli teatralnych o przygodach agenta polskiego wywiadu, który przenika do niemieckiej Abwehry pod nazwiskiem Hansa Klossa.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Wniebowstąpienie

Wniebowstąpienie

Dokonana przez Macieja Englerta adaptacja powieści Tadeusza Konwickiego. Spektakl Teatru Telewizji miał premierę w 2005 roku.

W małym dworku

W małym dworku

Dramat Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Jana Englerta.

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Wilki w nocy, reż. J. Antczak

Sztuka Tadeusza Rittnera w reżyserii Jerzego Antczaka. Spektakl z 1962 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Zemsta, reż. R. Klynstra-Komarnicki, 23 marca, godz. 21.00 – PREMIERA

Zemsta, reż. R. Klynstra-Komarnicki, 23 marca, godz. 21.00 – PREMIERA

Najsłynniejsza komedia Aleksandra Fredry w reżyserii Redbada Klynstry-Komarnickiego.

Ziemia niczyja

Ziemia niczyja

Telewizyjna rejestracja spektaklu poznańskiego Teatru Ósmego Dnia. Spektakl zaprezentowano w maju 1993 roku.

Ziemia uderzyła o piłkę

Ziemia uderzyła o piłkę

Monodram w wykonaniu Redbada Klynstry-Komarnickiego.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ