Teatr Telewizji TVP

PRS

Pamela, cz. 1

Pamela, cz. 1

Dwuczęściowe widowisko sensacyjne według powieści Edwina Lanhama. Akcja rozgrywa się w latach czterdziestych wStanach Zjednoczonych, w Arizonie. Dziennikarz, Al Sherwood, od dwóch lat stara się rozwiązać zagadkę tajemniczegomorderstwa swojej żony. Wplątany przypadkiem w sprawę poszukiwań zaginionej pieśniarki, trafia na ślad dawnej zbrodni.Równocześnie poznaje prawdziwe motywy działania i odkrywa machinacje swoich współpracowników, wśród których toczysię bezwzględna walka o stanowiska, pozycje i wpływy w redakcji. W niebezpieczną grę prowadzoną przez Sherwoodauwikłana zostaje jego dziesięcioletnia córka Pamela. Dziewczynka odegra zupełnie nieoczekiwaną rolę w rozwiązaniuintrygi.

Pamela, cz. 2

Pamela, cz. 2

Al Sherwood uporczywie poszukuje zaginionej pieśniarki. Ściąga na siebie wrogość otoczenia, a swoją córkę Pamelęnaraża na poważne niebezpieczeństwo. Kiedy pada pierwsza ofiara intrygi, w którą wplątał się nieustępliwy dziennikarz,w sprawę wkracza policja. Prowadzący śledztwo ujawnia winnych. Lecz sprawiedliwość wymierzy mordercy ktoś inny.

Pamiętnik pani Hanki

Pamiętnik pani Hanki

„Pamiętnik pani Hanki” to komedia muzyczna o zabarwieniu kryminalnym w dwóch aktach. Jest to inteligentna satyra na życie polskich wyższych sfer z lat 30. Sentymentalna podróż w atmosferę przedwojennej Warszawy. Antoni Marianowicz napisał musical na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Wartka akcja, dowcipne piosenki i muzyka, Jerzego Wasowskiego, plastycznie ujmująca treść za pomocą dźwięków, obiecują dobrą zabawę... Rozrywkę miłą i wcale nie bezmyślną!

Swingowe-jazzowe aranżacje do 16 piosenek Marianowicza i Wasowskiego przygotował znany muzyk i aranżer Grzech Piotrowski, który pokierował 17-osobowym składem wybitnych muzyków. Scenografia autorstwa wielokrotnie nagradzanej Magdaleny Dipont koresponduje twórczo z kostiumami przygotowanymi przez równie często nagradzaną Magdalenę Biedrzycką. Ruch sceniczny opracowała Zofia Rudnicka.

Spektakl powstał z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i wchodzi w skład cyklu trzech wydarzeń dedykowanych Jerzemu Wasowskiemu, uświetniających obchody 100-lecia jego urodzin, które przypadają na 2013 rok. Pomysłodawcą cyklu trzech spektakli w hołdzie Jerzemu Wasowskiemu: „ Miasteczko Harmider”, „ Pamiętnik pani Hanki” i „Lubmy się!” są: Jolanta Trykacz i Lena Urbańska. Koproducentami widowisk są: Narodowe Centrum Kultury i TVP S.A. – antena TVP1. Producentem wykonawczym zaś spółka 2T Vision Promotion.

Reżyseria
: Borys Lankosz
Aranżacja: Grzegorz Piotrowski
Scenografia: Magdalena Dipont
Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
Ruch sceniczny: Zofia Rudnicka

Obsada: Joanna Kulig (Hanka), Magdalena Cielecka (Betty), Danuta Stenka (Magdalena), Ewa Konstancja Bułhak (Kira), Małgorzata Zajączkowska (Rdzawiczowa), Kamila Baar (Halszka), Marta Dąbrowska (Lucyna), Karolina Kominek (Leni), Wojciech Pokora (hrabia Dowgird), Borys Szyc (hrabia Toto), Grzegorz Małecki (Jacek, mąż Hanki), Wiktor Zborowski (stryj Albin), Krzysztof Wakuliński (kpt. Korczyński), Jacek Koman (Mr.Phillips), Antoni Pawlicki (Robert Tonnor), Jakub Gierszał (oficer S.), Maciej Zakościelny (Romek), Modest Ruciński (płk. Sochnowski), Joachim Lamża (Szpicel), Mariusz Ostrowski (Fred), Artur Steranko (Józef), Tadeusz Wojtych (portier hotelu Patria), Piotr Piksa (kelner), Tomasz Olejnik (barman), Filip Kosior (lokaj).

PREMIERA 9.09.2013 (część 1)  i 16.09.2013 (część 2)

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Pamiętnik pani Hanki (cz. 2)

Pamiętnik pani Hanki (cz. 2)

„Pamiętnik pani Hanki” to komedia muzyczna o zabarwieniu kryminalnym w dwóch aktach. Jest to inteligentna satyra na życie polskich wyższych sfer z lat 30. Sentymentalna podróż w atmosferę przedwojennej Warszawy. Antoni Marianowicz napisał musical na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Wartka akcja, dowcipne piosenki i muzyka, Jerzego Wasowskiego, plastycznie ujmująca treść za pomocą dźwięków, obiecują dobrą zabawę... Rozrywkę miłą i wcale nie bezmyślną!

Swingowe-jazzowe aranżacje do 16 piosenek Marianowicza i Wasowskiego przygotował znany muzyk i aranżer Grzech Piotrowski, który pokierował 17 osobowym składem wybitnych muzyków . Scenografia autorstwa wielokrotnie nagradzanej Magdaleny Dipont koresponduje twórczo z kostiumami przygotowanymi przez równie często nagradzaną Magdalenę Biedrzycką. Ruch sceniczny opracowała Zofia Rudnicka.

Spektakl powstał z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i wchodzi w skład cyklu trzech wydarzeń dedykowanych Jerzemu Wasowskiemu, uświetniających obchody 100-lecia jego urodzin, które przypadają na 2013 rok. Pomysłodawcą cyklu trzech spektakli w hołdzie Jerzemu Wasowskiemu: „ Miasteczko Harmider”, „ Pamiętnik pani Hanki” i „Lubmy się!” są: Jolanta Trykacz i Lena Urbańska. Koproducentami widowisk są: Narodowe Centrum Kultury i TVP S.A. – antena TVP1. Producentem wykonawczym zaś spółka 2T Vision Promotion.

Reżyseria
: Borys Lankosz
Aranżacja: Grzegorz Piotrowski
Scenografia: Magdalena Dipont
Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
Ruch sceniczny: Zofia Rudnicka

Obsada: Joanna Kulig (Hanka), Magdalena Cielecka (Betty), Danuta Stenka (Magdalena), Ewa Konstancja Bułhak (Kira), Małgorzata Zajączkowska (Rdzawiczowa), Kamila Baar (Halszka), Marta Dąbrowska (Lucyna), Karolina Kominek (Leni), Wojciech Pokora (hrabia Dowgird), Borys Szyc (hrabia Toto), Grzegorz Małecki (Jacek, mąż Hanki), Wiktor Zborowski (stryj Albin), Krzysztof Wakuliński (kpt. Korczyński), Jacek Koman (Mr.Phillips), Antoni Pawlicki (Robert Tonnor), Jakub Gierszał (oficer S.), Maciej Zakościelny (Romek), Modest Ruciński (płk. Sochnowski), Joachim Lamża (Szpicel), Mariusz Ostrowski (Fred), Artur Steranko (Józef), Tadeusz Wojtych (portier hotelu Patria), Piotr Piksa (kelner), Tomasz Olejnik (barman), Filip Kosior (lokaj).

PREMIERA 9.09.2013 (część 1) i 16.09.2013 (część 2)

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Pamiętnik z Powstania Warszawskiego

Pamiętnik z Powstania Warszawskiego

„Pierwszego sierpnia we wtorek 1944 roku było niesłonecznie, mokro, nie było za bardzo ciepło. W południe chyba wyszedłem na Chłodną – moja ulica wtedy, numer czterdzieści – i pamiętam, że było dużo tramwajów, samochodów, ludzi i że zaraz po wyjściu na rogu Żelaznej uświadomiłem sobie datę – pierwszy sierpnia – i pomyślałem chyba słowami: pierwszy sierpnia – święto słoneczników..."

Narrator spektaklu, podobnie jak autor „Pamiętnika z Powstania Warszawskiego" nie szedł z visem na tygrysa, nie szturmował PASTY ani elektrowni na Powiślu, nie nosił na powstańcze pozycje amunicji i butelek z benzyną, nie dostarczał dowódcom meldunków. Dwudziestodwuletni student polonistyki tajnego UW (róg Świętokrzyskiej i Jasnej, na drugim piętrze) nie należał do zbrojnej konspiracji i nie brał udziału w boju. Z setkami tysięcy warszawiaków dzielił euforię pierwszych starć i radość z pierwszych, nielicznych sukcesów żołnierzy podziemia, a potem, jak większość cywilów, pragnął już tylko przetrwać – choć nie za każdą cenę – koszmar okrutnych walk toczonych w ludnym mieście z nierównie silniejszym wrogiem. Tak jak setki tysięcy mieszkańców stolicy, lepiej od heroicznej scenerii redut i barykad poznał mroczny świat podwórek – studni, piwnic, improwizowanych schronów, kanałów i ukrytych przejść przebitych w suterenach kamienic. I podobnie jak rzesze warszawiaków – niekombatantów, toczył ciężką walkę z głodem, pragnieniem i strachem, codzienną walkę o w miarę bezpieczny kąt, odrobinę pożywienia, wiadro wody. O życie.

„Pamiętnik z Powstania Warszawskiego" Mirona Białoszewskiego ukazał się drukiem w 1970 roku. Dopiero ta publikacja, uhonorowana nagrodą ministra kultury i sztuki drugiego stopnia, zwróciła uwagę szerszej publiczności na znanego dotąd tylko nielicznym autora paru tomików wierszy. Odbiorców ujmowały szczerość i bezpośredniość przekazu, a także język dzieła – prosty, naturalny, potoczny, jakże inny od słownictwa używanego tradycyjnie do opiewania bohaterskich, acz przegranych zrywów wyzwoleńczych i innych narodowych klęsk. Owa prostota, „zwyczajność" języka narratora, zderzona z drastycznością i dramatyzmem archiwalnych materiałów filmowych ilustrujących spektakl, robi na widzach niezwykłe wrażenie i dziś, sześćdziesiąt lat po wybuchu Powstania, w prawie trzy i pół dekady po wydaniu „Pamiętnika".

Pan Benet

Pan Benet

Komedia z drugiego okresu twórczości Aleksandra Fredry, gdy po 15 latach milczenia, w 1857 r. wznowił pisanie.Współcześnie prawie nie wystawiana, chyba że w jednym spektaklu łącznie z innymi drobiazgami scenicznymi. Cała jednoaktówka właściwie „jedną rolą stoi” – to kapitalna figura tytułowego bohatera, którego życiowe motto brzmi: Beatus qui tenet (Szczęśliwy, kto posiada).

Pan Benet ma swój mały raj na ziemi – majątek, dach nad głową, ciszę, spokój. Nie goni za szczęściem, bo któż to wie dokładnie, co szczęściem jest. Usta ma pełne dobrych rad w rodzaju: nie biegaj, nie potkniesz się. Każdy jego dzień jest podobny do minionego dnia – rano kawusia, potem kwiatki wąchać, z papugą pogadać, obiad, drzemka...

Uporządkowane, starokawalerskie życie pana Beneta zakłóca nieoczekiwany przyjazd rodziny. Najpierw wpada jak burza Zdzisław, syn brata. Miota się od ściany do ściany, krzyczy, cierpi katusze. Powodem rozpaczy jest zdrada ukochanej, którą po prawdzie i on trochę zaniedbał. Nie sądził wszakże, iż Paulina najpierw będzie spoglądała wdzięcznym okiem na niejakiego Antoniego, najbrzydszego kawalera w okolicy, a później poślubi, o zgrozo, starego pułkownika Beneta, drugiego stryja Zdzisława. Na domiar złego onże pułkownik Józef Benet, rodzony brat gospodarza, właśnie zapowiada swój przyjazd z nowo poślubioną żoną.

Pan Benet na próżno usiłuje wyprawić Zdzisława z domu, by uniknąć zwady w rodzinie. Potem robi wszystko, aby porywczy bratanek i młodziutka bratowa nie spotkali się sam na sam. Jego wysiłki są tyleż rozpaczliwe, co daremne. Miłosne qui pro quo rozgrywa się wedle sobie właściwych reguł, zmierzając ku szczęśliwemu finałowi – oraz morałowi na temat pożytków wynikających z przestrzegania tradycji. I tylko nieszczęsny, wyrwany z błogich kolein życia bohater, uznając oczywiście „sens moralny wielkiej wagi”, nie może pojąć, za co on brał plagi. Beatus qui tenet, powiedział pan Benet.

Obsada: Wiesław Michnikowski (Pan Benet), Bogdan Baer (Pułkownik), Dariusz Biskupski (Zdzisław), Zuzanna Lipiec (Paulina), Michał Jarmicki (Maciuś), Piotr Grabowski (Stefan)

Czas: 48 min
Autor: Aleksander Fredro
Reżyseria: Andrzej Łapicki
Realizacja TV: Anna Minkiewicz
Scenografia: Marek Lewandowski
Muzyka: Jan Zawierski
Premiera 1996

Pan Cogito

Pan Cogito

Są poeci, których wiersze mrugają do nas ze stron niemal wszystkich czasopism, i są tacy, na których wiersze czekamy. Poeci, którzy im bardziej usuwają się w cień, tym bardziej ich głos staje się doniosły - zauważył Krzysztof Karasek. Autora "Martwej natury z wędzidłem"na pewno można zaliczyć do grona twórców cenionych i słuchanych, nawet gdy oni sami usuwają się w cień lub są spychani na margines. Zbigniew Herbert (1924-1999) debiutował jako poeta w 1948 r., ale nie brał udziału w oficjalnym życiu kulturalnym kraju - pierwszy tom opublikował dopiero po przełomie październikowym 1956 roku ("Struna światła"). Pierwszy utwór dramatyczny "Jaskinia filozofów"(1956), następne tomy poezji "Hermes, piesi gwiazda" (1957), "Studium przedmiotu" (1961), zbiór esejów "Barbarzyńca w ogrodzie" (1962) i inne utwory Herberta zyskiwały rozgłos i uznanie czytelników, doceniających ich rangę artystyczną i postawę autora, ale nigdy nie zostały uhonorowane żadną nagrodą w kraju. Zdobywały natomiast nagrody międzynarodowe, m.in. austriacką nagrodę państwową im. Nikolausa Lenaua (1963) czy nagrodę Gotfrieda Herdera (1973). Poeta odbywał liczne podróże po Europie i USA, wygłaszał odczyty. Przez lata nieobecny w kraju, ciągle był postacią niesłychanie ważną w środowiskach elit intelektualnych, opozycji, wśród wiernych czytelników. W Paryżu wydał "Raport z oblężonego miasta" (1984), "Elegię na odejście" (1990) i już w kraju nowy tom poezji "Rovigo"(1990).

Cykl "Pan Cogito" (1974) zaliczany jest do najwybitniejszych osiągnięć poety, piewcy antyku i tradycji śródziemnomorskiej, znawcy kultury, którego równie mocno obchodzą dylematy egzystencjalno-moralne człowieka. Tom wierszy, które składają się na ten poemat i traktat filozoficzny zarazem, zawiera refleksje o osobie ludzkiej, cierpieniu i bólu. Pan Cogito to uosobienie człowieka współczesnego, jakby postać syntetyczna, której charakter, reakcje i poglądy poeta kreśli z dystansem, często z ironią, ale jednocześnie ze współczuciem i sympatią. Telewizyjny Pan Cogito, w okularach, skromnym paletku, poruszający się na tle obwiedzionego murem podwórka z jednym nędznym drzewkiem z boku, zewnętrznie przypomina postaci sprzed stulecia. Ale właśnie ten "nieporadny relikt przeszłości" dokonuje obrachunku sumienia "człowieka myślącego" XX wieku.Towarzyszy mu "sześć postaci z wyobraźni", wykreowanych przez aktorów Teatru Pantomimy, nie dublując, lecz dyskretnie podkreślając poetyckie walory tekstu.

Pan Damazy

Pan Damazy

Akcja rozgrywa się w dworku szlacheckim, wokół rodzinnej sprawy o spadek. Celem intryg jest Damazy, prawowity spadkobierca majątku po bracie. Jego szwagierka, Żegocina i jej siostrzeniec Seweryn chcą zagarnąć spadek dla siebie. Brat Seweryna, Antoni, kocha córkę Damazego. Seweryn uwodzi biedną wychowankę Żegociny, Mańkę, z którą nikt się nie liczy. Damazy rozumie w końcu istotę konfliktu i odkrywa spisek szwagierki. Przejmuje kontrolę nad spadkiem i dysponuje nim według swojej woli.

Autor: Józef Bliziński
Reżyseria: Józef Słotwiński
Realizacja tv: Alicja Ślężańska
Scenografia: Wojciech Sieciński

Obsada: Tadeusz Bartosik (Pan Damazy), Aleksandra Leszczyńska (Tykalska), Wanda Łuczycka (Żegocina), Zofia Saretok (Mańka), Małgorzata Włodarska (Helena), Czesław Wołłejko (Rejent), Ryszard Barycz (Seweryn), Wojciech Alaborski (Antoni), Andrzej Żarnecki (Eugeniusz), Mieczysław Ziołowski (Lokaj)

Pan Geldhab

Pan Geldhab

Telewizyjna prezentacja jednej z nielicznych komedii Aleksandra hrabiego Fredry, które nie mają szczęśliwego zakończenia. Sztuka napisana wierszem – druga w dorobku komediopisarza, bajkopisarza, pamiętnikarza i poety (1793–1876). Prapremiera miała miejsce w 1821 r. w Warszawie.

Tytułowy bohater dorobił się na dostawach wojskowych, a teraz chełpi się bogactwem, i wystawnie urządzonym domem, a jednocześnie nie wypłaca należnych pieniędzy chorej siostrze. Aby dostać się do lepszego towarzystwa, chce wydać córkę Florę za nękanego przez wierzycieli księcia Radosława, dając jej spory posag. Flora z kolei dla zdobycia tytułu księżnej odtrąca afekt Ludomira, oficera napoleońskiego. Radosław nieoczekiwanie otrzymuje spadek – czym prędzej rezygnuje ze ślubu pod pozorem, że poruszyła go miłość Ludomira do Flory. Tymczasem odtrącony Ludomir otrzeźwiał z uczucia, poznawszy wyrachowanie ukochanej.

Kpina z nuworyszostwa, pazerności, snobizmów tytułowego bohatera, jego rodziny i otoczenia; przeciwstawienie temu postaci pełnych cnót ludzkich i obywatelskich.

Autor: Aleksander Fredro
Reżyser: Andrzej Łapicki
Realizator: Anna Minkiewicz
Scenografia: Marek Lewandowski

Obsada: Wiesław Michnikowski (Pan Geldhab), Małgorzata Pieńkowska (Flora), Wojciech Wysocki (Książę Radosław), Bogdan Baer (Lisiewicz), Artur Żmijewski (Ludomir), Jan Matyjaszkiewicz (Major), Krzysztof Wieczorek (Krawiec), Henryk Łapiński (Kamerdyner), Tomasz Sapryk (Konto), Sławomir Pacek (Komisant), Witold Wieliński (Piórko), Jacek Brzostyński (Lokaj)

Czas:
72 min

Premiera 1993

Pan Gustaw i Matylda

Pan Gustaw i Matylda

Współczesny utwór napisany specjalnie dla Teatru Telewizji.

Historia spotkania dwojga ludzi – emerytowanego sędziego Pana Gustawa i młodej dziennikarki telewizyjnej Matyldy – wraz ze wszystkimi implikacjami wynikającymi ze zderzenia ich światów: starszego introwertycznego pana, miłośnika muzyki operowej i przebojowej życiowo i zawodowo dziewczyny.

Ta konfrontacja staje się momentem zwrotnym w życiu obojga, powodując przewartościowanie kryteriów i priorytetów. Skłania do refleksji i nad sobą i nad otaczającym światem. Każde z nich potrafi tę szansę po swojemu wykorzystać.

ABC

Badania ściśle tajne, 21 września, godz 20.05 – PREMIERA

Badania ściśle tajne, 21 września, godz 20.05 – PREMIERA

Sztuka z 2021 roku w reżyserii Iwana Wyrypajewa.

Calineczka

Calineczka

Telewizyjna adaptacja znanej baśni Hansa Christiana Andersena, zrealizowana w 1994 roku przez Artura Hofmana. W krakowskiej inscenizacji świetne kreacje stworzyli Anna Dymna i Jerzy Trela. Z wdziękiem zagrała także swą rolę mała Dominika Mroczek.

Cztery kawałki tortu

Cztery kawałki tortu

Ten kameralny utwór, rozgrywający się w ciągu jednego dnia, w sposób zaskakujący porusza ważny problem adopcji i wychowania dziecka w zastępczej rodzinie. Reżyserem spektaklu jest Wojciech Smarzowski. Współczesny dramat obyczajowo-psychologiczny debiutującej autorki Marii Czarneckiej. Inspiracją do napisania sztuki była pewna informacja radiowa.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dzieci z Bullerbyn

Dzieci z Bullerbyn

Adaptacja książki Astrid Lindgren w reżyserii Mikołaja Grabowskiego. Spektakl z 1996 roku.

Epilog

Epilog

Spektakl Macieja Wojtyszki z 1979 roku przedstawia ten okres życia Mickiewicza, w którym poeta po wydaniu „Pana Tadeusza” zaprzestał publikowania utworów poetyckich i poświęcił się działalności organizatorskiej wśród emigrantów powstania listopadowego; kiedy to romantyczny twórca podjął misję pielgrzyma wolności.

Dwaj Panowie B. czyli jej pierwszy kochanek,

Dwaj Panowie B. czyli jej pierwszy kochanek,

Zrealizowana w 1989 roku przez Janusza Majewskiego telewizyjna adaptacja komedii Mariana Hemara, której prapremiera miała miejsce w 1929 roku w Warszawie w Teatrze Polskim.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Inne rozkosze

Inne rozkosze

Adaptacja powieści Jerzego Pilcha w reżyserii Artura Więcka.

Ile żab waży księżyc

Ile żab waży księżyc

Baśniowa opowieść od zderzeniu dwóch światów z poważnym przesłaniem, ale w lekkiej, zabawnej formie.

Granica

Granica

Dokonana w 1984 roku przez Jana Błeszyńskiego adaptacja powieści Zofii Nałkowskiej w trzech częściach. „Granica” to psychologiczno-obyczajowe studium z okresu dwudziestolecia międzywojennego.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Królowa Śniegu

Królowa Śniegu

„Królowa śniegu” to jedna z najbardziej znanych bajek Hansa Christiana Andersena. Spektakl dla Teatru Telewizji w 1984 roku wyreżyserowała Barbara Borys-Damięcka, która także dokonała adaptacji tekstu.

Lewiatan

Lewiatan

Adaptacja powieści kryminalnej Borisa Akunina dokonana przez Cezarego Harasimowicza. Spektakl wyreżyserował Bartosz Konopka.

Lato w Nohant, reż. O. Lipińska (1972)

Lato w Nohant, reż. O. Lipińska (1972)

Spektakl spektaklu Jarosława Iwaszkiewicz w reżyserii Olgi Lipińskiej z 1972 roku. W roli Chopina wystąpił Leszek Herdegen, a George Sand – Halina Mikołajska.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Orka

Orka

Sztuka austriackiego pisarza, reżyseria i aktora Volkera Schmidta w reżyserii Joanny Zdrady.

Niech no tylko zakwitną jabłonie

Niech no tylko zakwitną jabłonie

Opowiedziana piosenkami przed- i powojenna historia Polski, do lat pięćdziesiątych włącznie. Telewizyjna inscenizacja scenariusza Agnieszki Osieckiej, widzianego przez młode pokolenie po 35 latach od prapremiery.

Nikt mnie nie zna

Nikt mnie nie zna

„Komedyia w 1 akcie wierszem” Aleksandra Fredry powstała w 1825 roku. Po raz pierwszy została wystawiona w teatrze lwowskim w 1826 r., zaś w warszawskim Teatrze Narodowym rok później. Spektakl z 1994 roku wyreżyserował Andrzej Łapicki.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Polowanie na karaluchy

Polowanie na karaluchy

Dokonana przez Krzysztofa Nazara inscenizacja sztuki Janusza Głowackiego. Spektakl z 1991 roku.

Świeczka zgasła

Świeczka zgasła

Jednoaktówka Aleksandra Fredry. Spektakl z 1980 roku w reżyserii Andrzeja Łapickiego.

Pierwsza lepsza

Pierwsza lepsza

Jednoaktówka Aleksandra Fredry w reżyserii Olgi Lipińskiej. Spektakl z 1974 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Transfer

Transfer

Sztuka Stanisława Bieniasza (1950-2001), zwanego pisarzem śląskiego losu, w reżyserii Waldemara Krzystka. „Transfer” autor określił jako „komedię w dwóch aktach”, chociaż niewiele tu do śmiechu.

Usta Micka Jaggera

Usta Micka Jaggera

Tragikomiczna opowieść o życiu w świecie pozorów, drobnych oszustw i wielkich kłamstw. O nieudacznikach, którzy marzą o szczęściu, o rozwianych złudzeniach oraz o fenomenie Micka Jaggera. Sztukę napisał Doman Nowakowski, autor znakomicie przyjętego przez widzów i krytykę „Ketchupu Schroedera” pokazanego w Teatrze Telewizji.

Trzy po trzy

Trzy po trzy

Telewizyjna adaptacja prozy Aleksandra Fredry w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Spektakl z 1977 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Zapiski oficera Armii Czerwonej

Zapiski oficera Armii Czerwonej

Spektakl w reżyserii Sławomira Gaudyna jest adaptacją groteskowej powieści autorstwa Sergiusza Piaseckiego. Przedstawienie z 2020 roku.

Żywot Józefa, reż. J. Gajewski

Żywot Józefa, reż. J. Gajewski

Dramat Mikołaja Reja w reżyserii Jarosława Gajewskiego.

Zamek

Zamek

Spektakl teatralny z 1989 roku, którego scenariusz powstał na podstawie tajemniczej i fascynującej powieści Franza Kafki. To jeden z najważniejszych tekst XX-wiecznej literatury.

POKAŻ WIĘCEJ

123

14 maja o północy

14 maja o północy

Spektakl Teatru Sensacji Kobra z 1973 roku. Scenariusz napisał Andrzej Wydrzyński, a wyreżyserował Stanisław Zaczyk.

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii Witolda Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ